Stadion Olimpijski

Ukończony w 1938 roku Stadion Olimpijski w Helsinkach stanowi wizytówkę fińskiego funkcjonalizmu i symbol niepodległej Finlandii.

Obiekt, zaprojektowany pierwotnie przez Yrjö Lindegrena i Toivo Jänttiego z myślą o Igrzyskach Olimpijskich w 1952 roku, został starannie zmodernizowany, aby sprostać współczesnym wymogom organizacji wydarzeń sportowych i kulturalnych, przy jednoczesnym zachowaniu jego historycznego charakteru.

Zakres prac projektowych objął wszystkie rodzaje pomieszczeń i przestrzeni typowych dla stadionu sportowego, w tym sale treningowe i wielofunkcyjne, siłownie, muzeum sportu, studio telewizyjne, szatnie, restauracje i zaplecze konferencyjne, a także trybuny oraz zintegrowane strefy VIP.

Firma Akukon odpowiadała za projekt akustyczny w trakcie głównej modernizacji, a następnie – w 2022 roku – za koncepcję nowego systemu nagłośnienia. Nasze działania wymagały pogodzenia rygorystycznych wymogów konserwatorskich z potrzebą zapewnienia wysokiej jakości środowiska akustycznego, odpowiedniego dla organizacji wielkoskalowych wydarzeń; było to wyjątkowo trudne zadanie w przypadku obiektu, który pierwotnie nie został zaprojektowany z myślą o współczesnych imprezach.

Nowy dach nad trybunami

Zamierzeniem architekta było wykończenie spodniej strony dachu jednolitą powierzchnią drewnianą. Z punktu widzenia akustyki korzystniejsze byłoby jednak zastosowanie znacznie bardziej ażurowego deskowania, co pozwoliłoby ograniczyć odbicia dźwięku.

Przyjęto zatem rozwiązanie kompromisowe: otwory w deskowaniu wykonano w taki sposób, by były bardzo małe i niemal niewidoczne z większej odległości. Przestrzeń za deskowaniem wypełniono warstwą izolacji z wełny mineralnej o grubości około dwóch metrów, kierując się zasadą, że większa chłonność akustyczna przekłada się na lepsze parametry dźwiękowe.

Podobnie jak w przypadku innych nieogrzewanych stref stadionu, konieczne było dobranie materiałów odpornych na niskie temperatury i ewentualne zawilgocenie, a także wykluczenie ryzyka nasiąkania wodą na drodze kapilarnej.

Loże

Loże stanowiły wyzwanie pod względem akustycznym, gdyż należą do nielicznych obszarów Stadionu Olimpijskiego zachowanych w oryginalnym stanie. Podczas renowacji starano się zachować konstrukcję, powierzchnie i materiały tych nieogrzewanych pomieszczeń w formie jak najbardziej zbliżonej do pierwotnej.

Jednakże warunki akustyczne panujące w nieprzystosowanych wnętrzach – charakteryzujące się znacznym pogłosem – nie nadawały się do prowadzenia komentarza. Przy wysokości pomieszczeń wynoszącej od 3,5 do 5 metrów oraz sufitach dzielonych przez masywne belki, uzyskanie docelowego czasu pogłosu na poziomie 0,8–1,0 sekundy wymagało zastosowania znacznej absorpcji dźwięku.

Poprawę akustyki częściowo zintegrowano z istniejącym wyposażeniem poprzez perforację frontów szafek na tylnej ścianie (stopień perforacji ok. 20%), co pozwoliło uzyskać współczynnik pochłaniania dźwięku na poziomie około 0,5–0,6. Dodatkową absorpcję zapewniły odporne na niskie temperatury panele akustyczne (typu *baffle*) zawieszone między belkami, co pozwoliło poprawić parametry dźwiękowe przy jednoczesnym zachowaniu oryginalnego wyglądu wnętrz.

Info